Het poëziealbum

Vandaag was de eerste officiële afspraak met Tinie voor haar praatboek. De dictafoon was opgeladen. Weer helemaal vol.  Na het intakegesprek met Tinie was het mij duidelijk geworden dat mijn dictafoon goed zijn werk moest doen, want  steno schrijven beheers ik niet.
Ik was er helemaal klaar voor. Klaar om samen met Tinie een duik in haar levensgeschiedenis te maken.

Tinie zat al op mij te wachten. Op de tafel lagen de fotoalbums en plakboeken klaar, inclusief twee schoenendozen vol met herinneringen. Bovenop de stapel het lievelingsgedicht van Tinie haar moeder en een bruingekleurd boekje.
Dat boekje is het poëziealbum van Tinie. Het was het eerste wat ze mij vandaag liet zien en waar ze helemaal vol van was. Dat poëziealbum had Tinie aan het begin  van de oorlogsjaren op haar tiende verjaardag gekregen. Het had de tand des tijds prima doorstaan en Tinie liet mij erin bladeren. Bij elke bladzijde vertelde zij vol enthousiasme over de auteur.

Uiteraad begint het poëziealbum met Tinie haar eigen handschrift. “Deez album behoort aan mij, zolang ik hoop te leven,……..” Ach, het klinkt voor velen zo bekend. Welk meisje van toen heeft het niet voor in haar eigen poëziealbum staan? “Het is eigenlijk best wel jammer”, zo zei Tinie,”Dat de kinderen tegenwoordig geen poëziealbum meer hebben. Mijn kleindochters hebben er ook geen en ik had zo graag wat persoonlijks voor hen op papier willen zetten met een lief plaatje erbij. Ik heb wel in hun vriendenboekje geschreven hoor”. Dat laatste zegt ze een beetje lachend. En ze zegt erbij dat dat toch heel wat anders is dan een poëziealbum waarin iedereen met liefde en aandacht een leuk, soms zelfgemaakt, versje heeft geschreven.

“Kijk”, zegt ze,”zelfs mijn beppe heeft er nog ingeschreven”. Aandoenlijk om naar dat bibberige handschrift te kijken. “Poëziealbum-plaatjes had ze niet, die moest ik er zelf maar bij plakken”.
Ja, zo’n poëziealbum is toch echt een waardevol en persoonlijk tijdsbeeld. “En, hier. Mijn heit en mem hebben er ook allebeide ingeschreven. Heit een lied dat wij vroeger ook op school hebben geleerd en mem een gedicht waarin zij mij veel hoop en liefde wenst op mijn weg naar de grote mensenwereld. Dat is toch ontroerend?”

De versjes geven een tijdsbeeld aan, maar niet minder geldt dat voor de handschriften. Allemaal in keurig schoonschrift, met hier en daar een klein inktvlekje. Het lijkt wel alsof er niemand was die toen niet keurig kon schrijven. En dan de plaatjes. Ook die laten een prachtig tijdsbeeld zien. Het album staat vol met plaatjes van bloemen, vooral rozen, vogeltjes en engeltjes.
Tinie is er terecht zuinig op.
Poëziealbumplaatje

“Maar drinkt u nu eerst uw koffie maar op, voordat het koud is geworden. ”
Nou, Tinie, ik heb mijn koffie al op , maar op haar eigen kop koffie zou je bijna kunnen schaatsenrijden.

Het is leuk wanneer je dit deelt op social media.

Tinie

Dat een praatboek zo positief wordt ontvangen!
Eerst reageerde ze een beetje terughoudend op het voorstel van de kinderen dat ze graag een praatboek over haar wilden laten maken. Uiteindelijk werd er toch een afspraak voor een kennismakingsgesprek gemaakt.
“Ja, de kinderen willen het zo graag.” Prima, geen probleem. Maar ze moet er zelf wel achter staan natuurlijk.

En zo rijd ik op een winterochtend rond 10.00 uur de straat binnen waar Tinie, laat ik haar voor het gemak zo maar even noemen, woont.  Een keurige buurt, dat zie je meteen.  Nog een nieuwe buurt ook. Ook dat zie je meteen. Als straks het voorjaar aanbreekt, dan zullen de perkjes in deze buurt er picobello uit komen te zien. Keurig onderhouden met bij de voordeur potterie met prachtige zomerbloeiers.
Ik parkeer mijn auto op de vrijwel lege parkeervoorziening die de straat rijk is. Stap uit en loop het pad op naar de voordeur.
Tijd om aan te bellen krijg ik niet, want de voordeur wordt met een uitnodigende zwaai opengedaan. “Ja, ik zag u al aankomen. Komt u maar gauw binnen. Zal ik uw jas even aannemen? Zo fijn dat u er bent. Zoveel bezoek krijg ik niet. Ja, mijn kinderen komen regelmatig langs hoor. En de kleinkinderen ook uiteraard. Daarover heb ik niet te klagen, maar een nieuw gezicht mogen begroeten doet me goed. Ja, op mijn leeftijd dan…..”
De kop was eraf. Het ijs was gebroken. Tinie praatte aan één stuk door en de tijd vloog voorbij.  Ze had zelfs al foto’s klaarliggen die ze graag wilde bespreken en het lievelingsgedicht van haar moeder.
Na een klein uurtje stapte ik weer voldaan het huis uit.
Het kennismakingsgesprek kon niet meer stuk. Deze ochtend zat ik tegenover een mevrouw die van harte mee wil werken aan een praatboek over haar leven en er de waarde van inziet. De volgende afspraak staat met grote letters genoteerd op Tinie haar kalender van de omroepgids. En ik besef me dat het praatboek van Tinie weleens een omnibus kan worden 🙂
Maar eerst maar even op adem komen met een stevige wandeling en daarna een sterke kop koffie !

Een praatboek????

“Een praatboek, zeg je? Ach, zo’n levensboek is niks voor mij.” Ja, maar mevrouw, een praatboek is geen levensboek. En een levensboek is geen praatboek 🙂
Al zijn er wel raakvlakken aanwezig.

Maar waarom zou een praat- of levensboek niet iets voor iemand zijn? Iedereen heeft een levensverhaal. Iedereen beleeft van alles in zijn leven. En dat kan heftig zijn, of ontroerend, verdrietig, mooi, blij, emotioneel of vul maar in.
Oké, dat is waar. Maar dat hoeft dan toch niet aan de grote klok te worden gehangen en wie heeft er belang in het verhaal van Jan met de pet?

In een praat – of levensboek wordt echt niet iemand zijn doopceel helemaal gelicht, maar de meest aansprekende zaken komen aan bod. En als iemand niet wil dat bepaalde zaken vermeld worden, dan kan dat altijd worden aangegeven. En wat nog handiger is: gewoon de mond dicht houden als iets verzwegen moet blijven. 😉  Iedereen neemt geheimen mee tijdens zijn laatste reis. Maar voor kinderen, kleinkinderen of andere naaste familieleden kan het waardevol zijn om bepaalde dingen toch te weten, zodat ze niet met allemaal vragen blijven zitten. En ook bepaalde voorvallen, reacties, handelingen, beter kunnen begrijpen. Vertrouw er maar op dat een praat- en levensboek met de nodige precisie wordt samengesteld. En tijdens het maken kan alles nog worden bijgesteld. Geruststellende gedachte toch?

En dan nog even over die Jan met de pet? Wie is dat? Jan met de pet is de persoon met het levensmotto “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg” of “wij zijn maar gewone mensen hoor”.
Waarom zou het verhaal van een vooraanstaand iemand belangrijker zijn dan dat van jou? Het hoeft niet altijd over spanning, sensatie en rijkdom te gaan. Het kan ook over rust, armoede of ingetogenheid gaan.
Vertel het verhaal van jouw leven en ervaar dat de mensen om je heen gaan vragen naar het hoe en waarom, je misschien wel beter gaan begrijpen en aandacht hebben voor dat wat jij hebt meegemaakt .

En nu denk jij na het lezen van het bovenstaande: “Dus een praatboek en een levensboek zijn wel hetzelfde? ”
Je zou het inderdaad bijna gaan denken. Maar een praatboek haalt in beelden en korte teksten of spreuken bepaalde elementen uit het leven naar voren. En dat zijn vaak de dingen die achter het levensverhaal nog verborgen zitten. En een praatboek nodigt uit tot? Inderdaad: praten!
En ik heb nu weer voor genoeg gepraat. Tot de volgende blog!

 

error: Content is protected !!